Rozdział XIII

Metody i techniki w nauczaniu osób niewidomych języków obcych

Niniejszy poradnik przeznaczony jest dla nauczycieli posiadających już odpowiednie kwalifikacje. Dlatego też znajdą się w nim jedynie ogólne odniesienia do opisów i zasad wyboru dostępnych metod. Jak już wspomniano w rozdziale szóstym, ich przegląd znaleźć można między innymi w doskonałym podręczniku Hanny Komorowskiej „Metodyka nauczania języków obcych” (2002). Gorąco polecam lekturę tego podręcznika nawet tym nauczycielom, którzy go znają. Po zapoznaniu się z niniejszym poradnikiem, można będzie samodzielnie podjąć wiele decyzji dotyczących tak wyboru metody najbardziej odpowiedniej dla potrzeb danej grupy uczestników kursu, jak również przydatności lub możliwości dostosowania zalecanych technik. Jeśli na przykład najważniejszym celem dorosłych uczestników kursu jest możliwość czytania i rozumienia tekstów naukowych, najbardziej odpowiednia będzie metoda gramatyczno-tłumaczeniowa, bez względu na to, czy uczestnikami kursu są osoby widzące czy niewidome. Możliwość wykorzystania tej metody zależeć będzie jedynie od dostępności materiałów dostosowanych do potrzeb osób, które nie mogą korzystać z tekstów drukowanych.

Wybór dostępnych technik przydatnych w nauczaniu słownictwa czy gramatyki oraz w ćwiczeniu poszczególnych umiejętności językowych (słuchania, mówienia i pisania) wiąże się, w przypadku uczniów niewidomych, ze znajomością dostępnych „narzędzi”. Zapoznanie się z dostępnymi pomocami dydaktycznymi i możliwością przygotowania ich we własnym zakresie pozwoli nauczycielowi dość szybko stwierdzić, że większość z tych, zalecanych w pracy z uczniami widzącymi, może być dostosowana do potrzeb uczniów niewidomych. Przykłady takich dostosowań znajdą się w części poradnika zatytułowanej „Przegląd technik nauczania języka obcego – dostosowania dla osób niewidomych”.