Wstęp

2. Układ treści

Publikacja składa się z trzech części. W pierwszej z nich omówione zostały teoretyczne podstawy metodyki nauczania języków obcych w grupach złożonych albo z uczniów niewidomych, albo ze słuchaczy z dysfunkcją wzroku i widzących. W części tej pojawią się także rozróżnienia między poszczególnymi kategoriami osób z taką dysfunkcją, ukazane na tle kontekstu historycznego, psychologicznego i socjologicznego. Tak szerokie spojrzenie na osoby niewidome pozwala z jednej strony uściślić terminologię, a z drugiej strony - co istotne z punktu widzenia nauczyciela języków obcych – pomaga określić, na czym polega specyfika nauczania języków obcych w środowisku osób z dysfunkcją wzroku. Dzięki temu nazwać można to, co odróżnia edukację językową niewidomych od tej przeznaczonej dla osób widzących. Część pierwsza stanowi więc teoretyczne uzasadnienie treści części następnych. Część druga z kolei zawiera wskazówki dotyczące doboru optymalnych metod nauczania języków obcych, które w pełni zaspokoją edukacyjne potrzeby osób z dysfunkcją wzroku. Charakteryzuje ona również cechy dobrych materiałów do nauki oraz mówi o umiejętnościach ucznia, które warto kształtować.

Wreszcie część trzecia przedstawia sposoby i wszelkie środki realizowania programu językowego w rzeczywistych kontaktach nauczyciel – uczeń. Stanowi też przegląd różnych technik stosowanych w nauczaniu osób z dysfunkcją wzroku oraz pomocy naukowych. Trzy poziomy, na których omawiać można proces dydaktyczny (poziom podejścia, metody i techniki), zostaną omówione nieco szerzej w rozdziale pierwszym.

Trzeba podkreślić, że publikacja ta nie zawiera materiału, jaki można znaleźć w ogólnych podręcznikach metodyki nauczania języków obcych czy glottodydaktyki. Przedstawia ona natomiast szczególne zagadnienia tyfloglottodydaktyki, czyli dydaktyki języków obcych dotyczącej osób niewidomych.